Najnowsze Wpisy

04.11.2003 Komentarze (0)
04. listopada 2003 18:52:00
linkologia.pl spis.pl

Zlewam Go.Ma Go gdzieś, podobnie jak całą resztę facetów zresztą. A On niech sobie nosi na rękach kogo chce, mnie to już nie obchodzi, mnie to w ogóle nie boli, ja wiem, ja rozumiem, że nie można mieć wszystkiego, zresztą było do przewidzenia - najpierw Mój Były Straszy Brat, teraz On, ale nikogo więcej już nie będzie, obiecuję, przyrzekam, wypisze sobie fusami z herbaty na czole napis:"Faceci raus!".

Nie jest mi smutno, ani nawet smutcholijnie. Wiem co prawda,że przez najbliższe parę dni będę chodziła wściekła, jak cholera, ale potem wszystko wróci do normy, znowu będę słodka i niepoprawna, nie ma sprawy, to dla mnie pestka, jestem w końcu Błaznem, takich jak ja się nie kocha, z takich jak ja można się śmiać, można czerpać z nich wenę, można nimi pogardzać, można próbować ich pokonać, mozna wycierać nimi podłogę, ale absolutnie nie kochać, to zakazane, zabronione, temat tabu!

Podejdę do Niego-ok, nie ma sprawy, obiecałam sobie, ale to tylko tak pro formo, a potem już konic, już nigdy, nikt, na pewno, z pewnością. Żadnych emocji wyżej radości-oto dewiza takich jak ja. Wolno jest mi jeszcze nienawidzić, ale tylko na boczku, tak żeby nikt nie widział, broń Boże nie zauważył, w końcu mogłoby to mu zepsuć humor, a nie o to tu chodzi.

Wiem,że sama to sprowokowałam, zasłużyłam na to co mnie spotkało, ale cholernie trudno jest nagle przestać być Błaznem.A zresztą teraz to już bez znaczenia-wracam do mojej dawnej fuchy, przeistaczam się ze słodkiego dziewczątka w obcisłych bluzeczkach z powrotem w wyrafinowanego, złośliwego Trefnisia w starej koszuli ojca i chustce zawadiacko zawiązanej na czole. Jeszcze jutro, jeszcze tylko jutro...

A potem niech pochłonie mnie piekło ku uciesze gawiedzi!

hudie : :

02.11.2003 Komentarze (0)
02. listopada 2003 16:18:00
linkologia.pl spis.pl

A i jeszcze coś dla mojego Umarłego Starszego Baraciszka(w końcu jest dzień po Zaduszkach,to zamiast świeczek i wieńców, dostanie to).

                           Cztery sceny

 

 

 

                                                            

Scena Pierwsza

 

                Była bezczelna, arogancka i miała potwornie rozdmuchane poczucie własnej wartości. Prowokowała, zachęcała i biła po mordzie, w cynicznie złudnym przekonaniu, iż to ona jest panią sytuacji. Gardziła słabością i mieszała z błotem każdego, kto okazałby choć cień tej pożałowania godnej cechy. Ale ona nie żałowała nikogo- była okrutna, zła i igrała z ogniem. Każdy zaś, kto bawi się ogniem, sparzy się, a potem spłonie cały- było to słuszne i dobre, bo tak mówiło prawo boskie, ludzkie i naturalne, a one nigdy się nie mylą.

              Mógł ją wtedy chamsko i ordynarnie zostawić, zignorować na całej linii i cieszyć oczy widokiem zapłaty, jaką otrzymywała.

Mógł odejść chyłkiem, nie patrząc jej w oczy i ,tylko po cichu, myśleć o mękach jakie jej gotowano. 

Mógł zostać i patrzeć, bo niby, po co miałby jej pomagać, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, na Boga.

Mógł odwrócić wzrok i nie obciążać pamięci niemiłym wspomnieniem, rysie na sumieniu.

Nie zrobił żadnej z tych rzeczy. Pluł sobie potem w brodę, ale fakt dokonany zawsze pozostanie faktem dokonanym, a od przeszłości nie ma odwrotu.

Pomógł jej wtedy i ,czy to dobrze czy źle, zabrał ze sobą, zaopiekował się nią i nigdy nie wypomniał jej tamtego dnia.

Później wiele razy zastanawiał się nad tym, czy postąpił słusznie. Czy przypadkiem nie popełnił kolosalnego błędu, który ściągnąłby nieszczęście nie tylko na niego, ale i na nią.

Ale „później” jest zawsze za późno – zresztą sami wiecie jak to jest.

Scena Druga

 

             Nadal się uśmiechała, ale wystarczyło spojrzeć w jej źrenice, by stwierdzić, że jest gotowa do mordu. Miała ochotę rzucić się na nich, opluć ich, powybijać im wszystkie zęby, zmaltretować, zdeptać, zniszczyć...

Uśmiechnęła się cynicznie, tak jak tylko ona to potrafiła- usta rozciągnęły się w wąską strużkę, zwiastującą nadejście burzy.

-Dobrze-powiedziała radośnie nadal się uśmiechając- Zapamiętam to. Zapamiętam, przemyślę i wyciągnę wnioski. A do tego czasu powiem ci tylko jedno: spieprzaj gnojku!

          Kątem oka widziała, jak wstaje, pozornie niedbale i idzie w jej kierunku. Zawołał ją, w uroczy sposób zdrabniając jej imię. Nie lubiła, gdy inni tak się do niej zwracali, ale on miał do tego prawo. To znaczy- normalnie miał- bo w tej chwili stracił wszelkie prawa, przywileje i darowizny, niech go jasna cholera weźmie.

-Spieprzaj, powiedziałam!

Teraz była zimna i okrutna tak samo jak wtedy, gdy spotkali się po raz pierwszy. Teraz na powrót stała się egoistyczna i samolubna, a jedyne czego w tej chwili  chciała, to zemsta- pognębić go, podrzeć na kawałki, rozszarpać i wydłubać oczy, a potem zostawić rozpłaszczonego i zdruzgotanego.

-Przepraszam...

Ten wzrok i ten ton. Szczerość i realność skruchy. On naprawdę ją przepraszał, on naprawdę żałował, on już nigdy więcej tak nie zrobi, na pewno, jasne, oczywiście.

A ona mu wybaczy.

-Na kolana- rozkazała sadystycznie

Padł dramatycznie na kolana i wyciągnął do niej ręce w geście niemej prośby.

-No nie wiem, czy mi się to opłaca...-bawiła się sytuacją, ale  skrycie cieszyła ją wygrana

-Przepraszam...już nie będę...-obiecała śmiesznie przeciągając sylaby

-Przyrzekasz?- uniosła pytająco brew i skrzywiła usta, co miało oznaczać niedowierzanie

-Przyrzekam.

-Na pewno?

-Na pewno, na pewno.

-Ty razem ci się udało: wybaczam ci.

Wtedy mu wybaczyła głupia, naiwna, biedna smarkula.

 

Scena trzecia

 

        Przeciwnik był postawny, wysoki i bez wątpienia potrafił się bić lepiej od niej. Gdyby chciał, mógłby ją zmasakrować, rozłożyć na łopatki jedną ręką, ale ona nie myślała racjonalnie.

       Po raz pierwszy w swoim, niezadługim przecież, życiu poczuła, że jest gotowa poświęcić absolutnie wszystko. Była przygotowana, choć nie do końca zdawała sobie z tego sprawę, na walkę na śmierć i życie, na najbardziej ordynarną bójkę, byleby tylko...

Byleby tylko pomścić swój ból, swoje upokorzenie i to palące uczucie nienawiści, które w niej wzbudził.

*

             Początkowo ta sytuacja mocno mnie rozbawiła. Nie przejmowałam się nią zbytnio, byłam pewna władzy, jaką miałam nad tobą.

             Byłam pewna, że posiadam nad tobą władzę absolutną, a każda moja prośba to imperatyw, który należy wykonać za wszelką cenę, nie kwestionując go, o nic nie pytając, czując się zaszczyconym, iż to właśnie do ciebie zwracałam się z tą sprawą.

            Kiedy moje wyobrażenia okazały się być ułudą, snem wariata, zmazą naiwnego dziecka, poczułam się jak ktoś, komu, powoli  i  głęboko  wbijano sztylet w ciało. Moje ciało było wtedy miękkie jak masło, zaś sztylet był zimny i twardy jak cierń, jak odłamek szkła, jak gwiazda,  do której szepcze się  życzenia  w świetle księżyca.       

           Poczułam się tak skrzywdzona, poniżona i wzgardzona, że moją nienawiść mogło ukoić tylko jedno...

*

           ... czerwone, purpurowe, ciepłe plamki krwi na jej rękach. Jego krwi. Miecz wbity nagle, z półobrotu, na klindze krew- jego krew i jej krew, bo złączeni przeznaczeniem zgina razem.

-Przepraszam...-jęknęła, ale nie był to jęk bezradności, przerażenia, czy paniki. To był zimny, metaliczny szczęk- tak zimny jak ostrze noża w jej poranionym ciele.

*

            Patrzył na nią i bał się coraz bardziej. Początkowo wziął to za żart- powszechnie było wiadomo, że jest szalona, nieobliczalna, dla ubawu zrobi wszystko. Ale potem zorientował się, że coś jest nie tak- jej oczy...

            Jej oczy, normalnie o toń jaśniejsze od jego własnych, były teraz ciemne i nieprzeniknione- gdy w nie patrzył, czuł, jakby się przeglądał w idealnym zwierciadle, w lustrze ciszy i chaosu.

           Uderzyła go –był tak zdumiony, że nie zdążył zablokować ciosu. A potem były kolejne, nieudolne uderzenia, żadnego jednak nie był w stanie zatrzymać.

          Z jej oczu zniknęła błona naiwności- teraz przesłoniło je ciemne bielmo nienawiści.

*

 

 

 

Scena czwarta- ostatnia?

 

          Nienawiść zżera serca ludzkie.

          Nienawiść zabija, łamie i depcze, wyrywa kości ze stawów, odrywa poparzone płaty skóry z twarzy.

Ale to nie nienawiść sprawia, że płaczemy.

Płaczemy, gdy umieramy, bądź gdy umiera nasza dusza (to białe skrzydło łaskoczące nas w serce od czasu do czasu).

        Płakał wtedy, łkała tak strasznie, jakby  naprawdę chciała umrzeć. Chciała umrzeć, a po śmierci móc rozkoszować się wyrazem jego twarzy- już nie bezczelnym i aroganckim, a pełnym smutku, poczucia winy, może nawet rozpaczy?

Ale ktoś kiedyś powiedział jej, że po śmierci niczego się już nie widzi i niczym nie można się rozkoszować, a już najmniej rozpaczą. Wtedy pomyślała, że ma to gdzieś, ale teraz, sama przed sobą, przyznała, że to wielka szkoda.

      Płakała tak długo i tak zajadle, że wkrótce znienawidziła go za te łzy, ból i krwawą bliznę, do tego stopnia, że wyparła się go. Niczym apostołowie Chrystusa, ona wyparła się swojego Starszego Braciszka, mimo że był to jedyny brat jakiego kiedykolwiek miała. I co z tego , że nie był nim naprawdę?

      Nienawiść zżera serca ludzkie – kiedyś to był banał, wyświechtany frazes, jak „miłość aż po grób”, czy „ jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”.

      Nienawiść pożarła jej serce, ale nie do końca- wypluła je, jak pestkę, jak wyssany z życia odwłok zwierzątka, takie małe truchełko, takie biedne, suche, martwe.

     Umarło w niej dziecko, a narodził się potwór.

*

    

      Dopiero teraz, gdy o tym myślę, czuję, że za tobą tęsknię.

Czasami tak bardzo mi cię brak, czasami tak bardzo chciałabym żebyś wrócił...

Wyciągam ramiona chcąc cię objąć, ale dłonie zaciskają się w pięści, mądrzejsze od mojej tęsknoty, a już z pewnością bardziej przekonujące.

Długo starałam się ci dorównać- myślałam, że wtedy odniosę nad tobą zwycięstwo- ale potem stwierdziłam, że to bez sensu.

Bo ty już umarłeś i umarłam ja, a naszych grobów nie złączył głóg, ani inne zielsko.

Obydwoje umieramy i odradzamy się razem, w wiecznym cyklu przymierza przeznaczenia.

Bo to chyba tak być powinno, czyż nie?

Co nie, Braciszku?

[Wyobraź sobie, że puszczam do ciebie perskie oko i wystawiam język - w końcu to ja jestem ta młodsza, do diabła, mam prawo być infantylna…]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

hudie : :

02.11.2003 Komentarze (0)
02. listopada 2003 16:16:00
linkologia.pl spis.pl

Za oknami smutno,łzawo i płaczliwie, a ja tymczasem siedzę jak ta głupia przed monitorem i rozmyślam o tym świrze Jedynym.Jestem niemalże pewna,że On ze swojej strony nie poświęcił mi nawet pół myśli, chociażby przy dmuchaniu nosa...Dziwnie jest, smutno jest, smutcholijnie mi.Myślę też o Moim Byłym Starszym Bracie, który kiedyś tam, dawno temu olał mnie definitywnie i skończył się dla niego radosny okres "braciszkowania".Dlaczego wszyscy faceci, których obdarzyłam jakimkolwiek uczuciem głębszym od totalnej pogardy mają mnie gdzieś?! No, ale teraz to uderzem w ton nieszczęśliwej małolaty, w stylu "nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie lubi, jestem nikim". O nie, drodzy państwo, tak nie jest!!!Jestem błaznem i to renomowanym błaznem i nikt mi tego nie odmówi!

Ale czy On nie mógłby chociaż raz o mnie pomyśleć?

 

hudie : :

01.11.2003 Komentarze (0)
01. listopada 2003 21:34:00
linkologia.pl spis.pl

Zmieniłam zdanie, jednak napiszę coś o sobie.Niewiele, umiejętne dawkowanie informacji jest bowiem luksusem na jaki tylko tutaj mogę sobie pozwolić, ale zawsze etwas.(Jednak obietnicy dotrzymam:imienia nie podam za żadną cholerę...)Począwszy od informacji najistotniejszych, a pominąwszy detale w rodzaju faktycznych i suchych danych osobowych moje dane prezentowałyby się tak.

Kobieta(młoda, ale jadnak),z usposobienia chimeryczna i złośliwa, z drugiej strony zaś nadwrażliwa i ze skłonnością do melodramatyzmu.Przedstawicielka stworzonego przez samą siebie nurtu neointrowertyzmu, polegającego na przekazywania emocji i uczuć mających sie jak pięść do nosa wobec tych, oodczuwanych faktycznie.Jak przystało na nowoczesną kobietę dwudziestego pierwszego wieku nieszczęśliwie zakochana, posiada grono niezawodnych przyjaciół, z którymi może obgadać każdy uśmiech i grymas "Tego Jedynego".

Uwielbiam pisać o sobie w trzeciej osobie...

Na dzisiaj jeszcze jedna informacja:motto życiowe.A że mam dwa, toteż dwa napiszę:

"Żyjmy heroicznie,żyjmy ze stylem"

"Qu nide jian!

 

hudie : :

01.11.2003 Komentarze (4)
01. listopada 2003 20:05:00
linkologia.pl spis.pl

Nazywam się...nie...to był by banalny początek, a ja nie chcę żeby ten blog był zdominowany przez wszechobecną w dzisiejszym świecie sztampę i przwidywalność.To będzie coś tak osobistego, że aż bezosobowego...W każdym bądź razie - mam bloga(dzięki mojemu kuzynowi Grzesiowi, który mi tego bloga założył)."I jak wam się podoba?":)

hudie : :

Archiwum

Kalendarz

pn wt sr cz pt so nd
272829303112
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Ksiega gości

Księga gości

Kategorie postow

Brak kategorii

lol2-zajawka | ksid | a2u2u | elcia | bajor-spox-cool | Mailing